Schuldgevoel
En toen was het kerstvakantie. Tijd om eens even na te denken...Maar ik kom niet zo ver, ik lijd aan een enorm schuldgevoel.
Schuldgevoel naar de mensen die hier af en toe komen rondneuzen en steeds geen nieuw logje zien.
Schuldgevoel naar de mensen van mijn orkest die mij al een half jaar niet meer gezien hebben.
Schuldgevoel naar de mensen van mijn harmonie omdat ik nog maar heel af en toe kom en dan niet gestudeerd heb.
Schuldgevoel naar iedereen die langs mijn huis loopt omdat mijn tuin een rommeltje is.
Schuldgevoel naar iedereen die binnen komt omdat het binnen nog erger is.
En natuurlijk schuldgevoel naar mijn ene werk omdat ik nog hard moet werken en niet altijd alles perfect voorbereid.
En schuldgevoel naar mijn andere werk omdat ik niet altijd beschikbaar ben.
Schuldgevoel naar mijn familie omdat ik bijna nooit meer bel en schuldgevoel naar mijn vrienden omdat ik die al helemaal niets meer laat horen.
Schuldgevoel naar mijn studiegenoten omdat ze samen willen werken en ik steeds achter de feiten aan loop.
Schuldgevoel naar het konijn omdat ik niet meer de tijd neem om gezellig te knuffelen.
En natuurlijk vooral schuldgevoel naar mijn huisgenoot en kinderen omdat ik steeds zo druk ben met werken en leren.
Dan te bedenken dat ik nog maar net mijn eerste jaar studeren er op heb zitten...
Maar ik ben ook blij:
Blij dat er toch nog heel veel mensen hier op speeltbas rondneuzen.
Blij dat mijn orkest toch nog hele mooie concerten geeft en cd's verkoopt zelfs zonder mij.
Blij als ik toch even lekker een paar uurtjes bas speel bij mijn harmonie.
Blij dat in mijn rommelige tuin de vogels heel veel zaadjes en insekten vinden.
Blij dat de mensen die op visite komen geen commentaar geven op de rommel.
Blij als de leerlingen de stof begrijpen.
Blij als er toch nog mensen voor hun rijbewijs slagen.
Blij als de familie zelf even belt of mailt.
Blij dat studiegenoten hetzelfde gevoel hebben en samen de schouders er weer onder zetten.
Blij dat het konijn me toch elke keer weer vrolijk begroet.
En natuurlijk blij als huisgenoot en kinderen gezellig en vrolijk zijn en af en toe een klusje voor me opknappen.
Blij dat de oudste de proefwerken nakijkt
Blij dat de jongste kan strijken.
Blij als ik dingen leer die ik nog niet wist en blij met een mooi punt.
En foto's?????
Die maak ik nog wel hoor:
Van de rottingsproef die op de kast staat!
(met de klok mee: penne, mandarijnenschil, king pepermunt, kaas, partje mandarijn, aluminiumfolie en vooral heel veel schimmel)
Al zes bassers:
Weg schuldgevoel! Welkom blijheid!
En ik ben blij als je dat uiteindelijk toch nog even laat weten wat er allemaal speelt. Schuld, neu, dat is een keuze…
Hoe herkenbaar! Ik zit boordevol schuldgevoelens. Maar ik vind het leuk dat ik hier weer een stukje lees. En soms heb je een tijd dat je even vooral met jezelf bezig bent en dat moet kunnen hoor. Wij moeten alleen nog leren om ons daar niet schuldig over te voelen.
Je hoeft je niet schuldig te voelen hoor. Het leven is al zo druk genoeg.
Geniet van wat je doet, ook in het nieuwe jaar !!!
Groetjes
Sandra
Nou eet smakelijk. En veel succes. Goed dat je nog proeven kunt.
dag petra,
voel je niet schuldig hoor,
ik kok je een groetje brengen en moet wel zeggen dat ik een beetje niet lekker ben,maar bij het zien van je foto,
nog veelsterderre niet lekkerder ben geworden
groetjes
klaproos
Geen Trackbacks: