Voorbij
Nu mijn vader en moeder er beiden niet meer zijn voel ik me vreselijk eenzaam. Het is een hol en leeg gevoel van binnen en dat terwijl ik nog wel zo'n fijne familie heb en ook nog eens heel veel ongelofelijk lieve en ontroerende reacties van heel veel mensen heb gekregen. Kaarten, mail, de reacties op dit log en mensen die langs kwamen, het was echt een hele steun.Maar nu de crematie geweest is moeten er zaken geregeld worden. Zo moet het huis van mijn vader worden leeggeruimd en dat is niet makkelijk. We gaan langzaam beginnen.
Eerst een nieuw thuis voor zijn visjes. Die kunnen niet zo lang alleen in huis blijven. Mijn vader was dol op zijn visjes en kon er uren naar kijken. Er kwamen regelmatig jonge guppy's bij en hij gaf ze weg aan iedereen die er maar belangstelling voor had. Wij hadden al guppy's dus wij kregen er nog meer. De guppy's zijn helemaal met ons meegereden van Zutphen naar Beegden in een haringtonnetje:
En het ziet er nu naar uit dat ze niet zeeziek zijn geworden onderweg
Het ziet er heel gezellig uit in de bak en ik hoop dat ze allemaal vriendjes worden!
Al 25 bassers:
ach petra…
dat verweesde gevoel herken ik zo.. ik heb met je te doen, maar alle mooie herinneringen die je aan je ouders hebt slepen jou er door in de toekomst….
en anders heb je mij nog ..
liefs en een dikke knuffel
klaproos
Ik kan je alleen maar heel veel sterkte wensen. Bij deze dus
Je bent ineens niemands kind meer en dat voelt zeker heel raar. Zo’n huis leeghalen is ook heel moeilijk, maar je zult veel dingen tegenkomen die dan weer herinneringen oproepen en dat helpt dan weer bij het verwerken ervan.
Die visjes hebben nergens weet van, die vinden het wel gezellig zo denk ik 
Je voelt je ineens wees he, al ben je al ruimschoots volwassen met een eigen gezin. Toch heb je het gevoel dat je er helemaal alleen voorstaat. Zo herkenbaar! Maar ik heb ervaren dat je ouders nooit helemaal verdwijnen uit je leven zelfs als zijn ze al jaren dood. Jij heb vast, net als ik, heel veel dierbare herinneringen die je kun koesteren. Sterkte meid!
Ik wens jullie veel sterkte de komende tijd.
Dat opruimen en leeghalen is moelijk en naar, en toch ook weer niet omdat je het samen doet. Ik hoop voor jullie dat je dat in harmonie kunt doen.
Ik ken het gevoel niet. Maar ik leef wel met je mee.
dieren verzorgen is van eerste belang, de rest opruimen moet ook gebeuren, hoe sneller hoe beter.
Je moet nu vooral heel zuinig zijn op alle mooie herinneringen. Misschien geven die je een beetje troost in moeilijke dagen. Ik denk aan je!
Mijn moeder leeft nog mar ik denk best regelmatig aan het moment dat ook zij een keer gaat. Kan me er niets bij voorstellen. jij nu wel. Ik ga er maar van uit dat we dat wel weer overleven want zo gaat het al vele duizenden jaren. Maar ik kan me er echt niets bij voorstellen. Zet ‘m op!
btw, schitterende guppen!
Een hele grote familie guppen… en bij voldoende schuilplaatsen worden het steeds meer. Ik was vanochtend bij mijn ouders. Beiden aan het dementeren en vooral mijn vader gaat erg hard achteruit. Maar ze zijn er nog.
Ja meidje, zo is het leven, de oude mensen zitten vooraan in de levenstrein en vroeger leek vooraan heel ver weg. Heel langzaam schuiven wij steeds een plaatsje naar voren en het begin van de trein, wat eigenlijk het eind is, komt steeds dichterbij. Sterkte, gupjes huisvesten, huis uitruimen, het hoort bij de verwerking maar is daarom niet makkelijk.
Het is dat het zover weg is anders had ik best wat visjes willen adopteren (per TNT versturen lijkt me niet zo verstandig in een haringtonnetje). Fijn dat je zoveel steun hebt aan alle reacties. Moest vandaag spontaan aan je denken, gewoon aan je herinnering aan je vader die vertelde.
mooi
wij hebben vroeger ook zulke visjes gehgad, vond ik altij dheel mooi.
Mooi, al de kleuren van de guppies!
Sterkte de komende tijd.
Moeilijk om zo snel al zijn huis leeg te moeten halen en te beslissen over al zijn spulletjes. Dat zal nog wel een emotionele klus worden.
Maar de visjes zijn onder dak en zien er vrolijk uit!
Ze zouden er haast verwaand van worden, guppies in een haringtonnetje!
Ik snap je gevoel zo goed… Heel veel sterkte, meid! Het maakt niet uit hoeveel lieve mensen je om je heen hebt, als je ouders er niet meer zijn voel je je ontheemd. Het vertrouwde van je jeugd is in één klap weg, ook al heb je al jaren je eigen gezin. Nogmaal sterkte. Koester de mooie herinneringen.
met tranen in m’n ogen lees ik je verhaal en denk te weten wat jij moet voelen.
de wereld zal nooit meer dezelfde zijn ..
dikke knuffel,
Ik kan het me heel goed voorstellen. Een jaar of wat geleden is mijn vader overleden, met wie ik maar heel oppervlakkig contact had, en ook dat maakte toch veel los.
Soms heb dat leeghalen ook als nog een van de twee leeft, en ook dan is het iets vreemds. Net zoiets als dat je de laatste bent op een feestje waar iedereen al weg is.
Even iets anders: je kunt wel zien dat het carnaval was, in die vissenkom!
Triest nieuws. Voel me gezegend met beide ouders nog in leven. Sterkte er mee.
Op wat voor leeftijd je ook wees wordt, het blijft altijd een gapend gat. 
Helaas ben ik er achter moeten komen na het ovelijden van mijn vriendin haar moeder dat er niet altijd een mogelijkheid is dat een huis opgeruimd kan worden door de familie. Soms omdat het gewoon te moeilijk is voor de nabestaanden om datgeen weg te moeten doen waar toch een gevoels waarde aanhangt. Soms ook gewoon omdat iedereen ver weg woont, en er geen mogelijkheid is om iets goed en netjes op te ruimen. Zodoende ben ik hier als bedrijf me mee bezig gaan houden. Ik hoop dat ik op deze manier iets aan dit verschijnsel kan doen. Voor de rest wil ik een ieder die een dierbaar iemand is verloren veel sterkte toewensen. Ook ik weet hoe dat voelt, aangezien ik na 2 weken na de geboorte van mijn dochter, nu 15 jaar terug mijn vader verloren ben. En tot de dag van vandaag is hij nog in mijn gedachten.
ik heb sinds gisteren samen met mijn vriend guppies gekregen en het doet me een groot plezie, en geeft het me een goed gevoel van binnen als ze zo vrolijk rondzwemmen.
ik zie de visjes zoals kinderen ouder worden.. alleen zwemmen ze om zich met benen voor te bewegen, in de grote wereld.
een leven zonder ouders is zwaar, zeker als je je ze goed gekend heb.
ik zelf ben er mee opgegroeid dus is het wat makkelijker…
veel succes!
Geen Trackbacks: